Holy Crap! Roadtrip La Torche

Door Mike Woning

Roestige adelaarsvarens staan nog vochtig van de dauw langs de kant van de uitgestorven weg. De bramen nog groen, sommige bomen al kaal. Geel, bruine bladeren op de grond. Het is herfst hier in Bretagne. En we zijn om 7.00 op pad gegaan op zoek naar de perfecte surf. We zijn @Jacco Bergsma en @David Breukhoven (foto is van David op dag1 op een lekkere bak) en ik. En we zijn op surftrip. Eigenlijk zouden we met zijn vieren zijn maar door omstandigheden moest #4 afhaken. Spijtig. Vooral voor hem want de omstandigheden zijn ongewoon perfect. En dat geldt niet alleen voor de surf. Hopelijk binnenkort herkansing Niels!

Al maanden liep ik met het idee om ergens in de herfst naar de Atlantische surf te gaan. Helaas lukte het niet om een groepje bij elkaar te sprokkelen om voor een kleine week naar Frankrijk af te reizen. Met de hoop al opgegeven voor de korte termijn kwam ik een berichtje tegen op Facebook in SUP Nederland: of er 1 of 2 mensen nog wilden aanhaken bij twee mannen die met camper voor een paar dagen de surf gingen opzoeken. Oh, en by the way, de verwachting is 2.7 – 3.3m swell @14sec met offshore wind.

Sorry?

2.7 – 3.3m swell met offshore wind…

Holy crap…

Ikke, ikke, ikke, kies mij!

En voordat ik het wist, was een en ander in kannen en kruiken. Vet. Stoked. En spannend. Want wie zegt dat dit geen serial axe murderers zijn? En hoe ga ik het in zulke vreselijk dikke surf doen. Want even voor de goede orde: 2.7 – 3.3m swell verdubbelt bijna als het brandingsgolven wordt. Brekers van 5 – 6m??? Eff me.

De mannen met wie ik mee ben blijken zo’n beetje SUP goden. Of in elke geval bijzonder geroutineerd (beiden Scheef locals). En als ze niet SUP-en, dan surfen of kiten ze al tientallen jaren. Kortom, deze mannen spelen in een andere divisie dan ik. Maargoed, het blijken hele relaxte gasten te zijn die een intermediate als ik lekker aanmoedigen en tips geven. Eigenlijk behoorlijk perfect dus (iig vanuit mijn perspectief).

Na een nachtje doorrijden met de camper (als je niet rijdt, slaap je) komen we in La Torche aan. Dikke, dikke, dikke bakken, perfect opgelijnd, volledig clean. Zo heb ik ze nog nooit live gezien. Impressive shit. De mannen zijn niet te houden en ik ga er maar achteraan. Hartslag van 110, beetje bloed in mijn adrenaline, 3 keer slikken en dan maar het water in. Door de Escalateur, een stroming naar buiten, kom ik eigenlijk verrassend gemakkelijk buiten. FCUK. Daar zijn die bakken nog veel groter dan ze van de kant leken! Reuze bergen van water. Godzilla. The Titanic. Everest. Dit is HUGE! Ik durf er geen hoogte aan te plakken maar ik hoor later zeker double overhead, in de dikste sets nog wel meer (lees: een meter of 4 a 5 hoog… of anders gezegd: hoger dan een surfmast). Naast dat die golven bruut hoog zijn, zijn ze ook nog eens belachelijk snel (dat komt door de grotere periode, geloof ik). Door hun snelheid en hoogte maken ze hun eigen wind die in combinatie met de offshore wind voor belachelijke sprays zorgt waar de regenboog prachtig in kleurt. Ik heb er nauwelijks oog voor. In mijn hart moet, wil ik inpeddelen maar mijn hoofd zegt wat anders. Het resultaat is een halfslachtig gedoe dat geen resultaat heeft. Al helemaal niet in combinatie met die wind. Dus dan maar wat verder naar binnen gaan liggen om wat steiler in te droppen…

Dat deed ik een paar keer (verder naar binnen gaan), tot er ineens een wiper set voorbij kwam. Dat is een soort ultra set (lees: ULTRA SET) die verder naar buiten breekt dan de normale sets en dan de line up afslacht (wipe out). Holy shit, sholy hit, holy shit. Dit is big, dit is huge, dit is spannend. Wat een brute kracht. Dus dit bedoelen ze met een spoelbeurt. Ik weet echt niet meer wat onder is en wat boven. Ik word door elkaar geschud en gekneed. En ik word diep onder gedrukt. Gek hoe snel je dan weer wilt ademen… wink-emoticon Eenmaal moet ik me zelfs via mijn leash naar boven trekken, naar het oppervlak. Tja, en dan lig je ineens 10-20-30m verder naar binnen en rammen de normale sets ook boven op je hoofd. No mercy. Eerst probeer ik nog zonder board gewoon diep te duiken maar het blijkt dat het soms beter is om te duck diven en je board door al die turbulentie gewoon vast te klampen. Maargoed, eenmaal door de wiper set gepakt heb je eigenlijk 2 opties: helemaal terug naar de kant of je lens peddelen tegen de aanval van de golven in, honderd keer duck diven en hopen dat je het haalt voor de volgende wiper set. Ik kies eerst een paar keer de laatste optie maar kom er achter dat dat echt weggooien van je energie is. Dus terug naar de kant.

Na een paar uur cage fighten met de bruutste reuzen die ik ooit gezien heb, ben ik leeg. Zowel fysiek als mentaal. Atlantique 1 – Mike 0. Jacco en David gaan overigens als een dolle. Ik zie, voordat ik voor de zoveelste keer bruut gespoeld ga worden, David een picture perfect bottom turn maken op een PERFECTE golf. Zo vreselijk gaaf om te zien… Inspiratie! Maargoed voor mij geldt dan al gauw: lunch, even zonnen (Ja! Het was nog eens mooi zonnig weer ook. Ultiem!) en toen aan de andere kant van de rotsen weer naar buiten. In eerste instantie werd ik daar ook afgemaakt. Maar ergens eind van de middag klikte het ineens. Mijn eerste ‘echte’ rit was een geweldige! Zomaar 100, misschien wel 200meter super snel down the line, met bochten en al. Niets hyper radicaals maar wel in vergelijk met mijn ritjes op de Noordzee. De close out kreeg ik midden in mijn bakkes: te lang door willen gaan, nog één laatste bocht (te stoked om goed na te denken op dat moment)… maar in plaats daarvan werd ik opgepakt en hard op de bodem gekwakt. Even was ik de orientatie kwijt. En tegelijk krijg ik hoofdpijn. Ouch. Maar Woop-tie-fukking-doo wat een rit! Nog één zo’n rit en mijn hoofdpijn in combinatie met vermoeidheid en de mentale druk van de afgelopen uren wint het van de motivatie: I call it a day. Stoked.

Dag 2,3 en 4 zijn in meer of mindere mate een herhaling van zetten, ware het niet dat de hoogte op dag 2 en 3 wat minder is, de wind wat sterker en er zelfs nog een middag gekite/ gewindsurft wordt. Minder als in de zin van een metertje of wat er af; oftewel nog steeds subliem, zeker voor mij. wink-emoticon Dag 4 is de surf weer op sterkte. En ik ondertussen ook. OK, ik vind het nog best spannend maar ik ga er wel 100% voor. En ik drop die shizzle. Yeah. Trots op mezelf. Het lukt me eindelijk ook die grote bakken te pakken (als er geen horde Franse locals je er af joelt). Dag 4 (dinsdag) maak ik een mega sessie van 4uur en dan na een uurtje of 2 rust nog eens een 3uurs sessie. Man, wat vet. Wat is surfen toch gaaf. Echt bizar. De spanning, de natuur, de flow. Het gevoel om door een golf te worden opgepakt en voortgeduwd. En daarna het delen met top gasten maakt het helemaal af.

Dag 5 is inpakken. Ik probeer nog een vroege ochtendsessie maar de wind is, weliswaar niet hard maar wel onshore waardoor er wat chop op de grote bakken zit. Er is niemand buiten behalve ik. Dus alle bakken zijn van mij (heh!) en ik kan liggen waar ik wil. Geen Franse jodelaar te zien. Top. Tot ik er achter kom waarom: als je met ‘tig km/h’ van zo kolos afdendert wil je niet nog eens met chop moeten handelen. Dat is zonder al lastig zat. Ik weet een paar golven te pakken en zelfs op mn backhand een aardige rit te maken maar het is toch vooral survival surfen; proberen niet van je board te stuiteren. Met de epic, wat zeg ik, EPIC omstandigheden van de afgelopen dagen in het achterhoofd, ‘noem ik het een dag’ en stuiter terug naar de kant.
Moe, voldaan, stoke levels door het dak en schuurplekken van mijn pak op de meest bizarre plekken is het genoeg geweest. Woensdag 10.00 trekken we de stutten en rijden terug naar NL. Wat een super trip. Wat vreselijke cool dat ik dit mocht meemaken. En dat dankzij een berichtje op Facebook van twee tot dan toe onbekenden. Jacco, David: waanzinnig bedankt voor een top tijd. Hopelijk in de toekomst meer van dat!

Foto Jacco Bergsma

This entry was posted in Frankrijk, SUP, surf. Bookmark the permalink.

Comments are closed.